TW: Alzheimer’s

Μετά τη σημερινή διάλεξη πάνω στην παθοφυσιολογία των νευροεκφυλιστικών νόσων, θυμήθηκα ένα βίντεο που είχα δει πριν από μερικά χρόνια, όταν ήμουν ακόμα στην Αλεξανδρούπολη.

Ας σας συστήσω στον William Utermohlen. Η σελίδα του στη Wikipedia είναι εδώ. Ο William ήταν ζωγράφος, και είναι πλέον γνωστός για τα αυτο-πορτραίτα που έφτιαξε στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το ενδιαφέρον είναι ότι έλαβε τη διάγνωση του με Alzheimer’s, και η προοδευτικότητα της νόσου φαίνεται ξεκάθαρα μέσα από τα αυτο-πορτραίτα αυτά.

Παρακάτω σας επισυνάπτω το βίντεο που είδα πριν λίγα χρόνια. Ο φίλος στο βίντεο τα εξηγεί πολύ πιο όμορφα από εμένα.

Το Alzheimer είναι νευροεκφυλιστική νόσος. Το πιο γνωστό του σύμπτωμα είναι η απώλεια μνήμης. Ξεκινά από απλά, καθημερινά πράγματα, και σταδιακά το άτομο ξεχνά πολύ πιο βασικές ικανότητές του. Ο καλλιτέχνης αυτός σταδιακά έχασε και την ικανότητά του να ζωγραφίζει. Πέραν αυτών, μπορούμε θεωρώ να διακρίνουμε και τα συναισθήματά του σε ορισμένα αυτο-πορτραίτα του. Την αγανάκτησή του, τον τρόμο του.

Ομολογώ πως όταν πρωτοείδα το βίντεο αυτό σοκαρίστηκα αρκετά. Ως άτομο που επίσης ασχολείται με τη ζωγραφική, πάγωσε το αίμα μου. Αναρωτήθηκα τι θα έκανα, πώς θα ένιωθα αν μου συνέβαινε κι εμένα κάτι τέτοιο. Θυμάμαι άρπαξα μια κόλλα Α4 και ένα μολύβι και ξεκίνησα να ζωγραφίζω αυτό που έβλεπα εκείνη τη στιγμή. Η τότε κοπέλα μου, στο γραφείο μου ένα συνηθισμένο απόγευμα, διάβαζε “Ρύθμιση Κυτταρικής Λειτουργίας”, ένα από τα μαθήματά μας στη σχολή. Το γραφείο εντελώς ακατάστατο, κι εκείνη απόλυτα προσειλωμένη. Αν δεν το είχα ζωγραφίσει, θα περνούσε σαν όλα τα βαρετά απογεύματα και θα χανόταν ανάμεσα σε τόσες άλλες αναμνήσεις. Αλλά το ζωγράφισα, επειδή ακόμη μπορούσα. Και τώρα δεν πρόκειται να το ξεχάσω.

Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι… Πόσα ξεχνάμε άραγε που ενώ είναι φαινομενικά ασήμαντα, ίσως να είναι όντως σημαντικά; Γιατί μας φοβίζουν τόσο οι νευροεκφυλιστικές νόσοι άραγε; Ίσως γιατί μπορεί να συμβούν στον καθένα μας, ανά πάσα στιγμή, χωρίς προειδοποίηση, και δε μπορούμε να κάνουμε τίποτε για αυτό. Μας θυμίζει πως τελικά είμαστε πιο ευάλωτοι, πιο τρωτοί από όσο θέλουμε να δείχνουμε.

Ίσως κάποια στιγμή στο μέλλον να βρεθεί θεραπεία για όλες αυτές τις νόσους. Ίσως οι προβληματισμοί που έθεσα να αποτελούν κάποια στιγμή και αυτοί θραύσματα του παρελθόντος, να χαθούν και αυτοί μαζί με όλες τις μνήμες που οι νόσοι αυτές έσβησαν στο πέρασμά τους. Μέχρι τότε, ωστόσο, θα ισχύει αυτό που κάποιος είπε κάποτε:

“Τυχερός είναι αυτός του οποίου ο νους πεθαίνει μαζί με το σώμα του”

Και για να το λήξουμε πιο όμορφα… Αφιερώστε δύο λεπτά από τον χρόνο σας σε αυτήν την κυρία η οποία, στα 92 της και με άνοια, παίζει το τρίτο μέρος της σονάτας υπό το σεληνόφως του Μπετόβεν. Δυστυχώς, οι ρυθμίσεις του βίντεο δε μου επιτρέπουν να το κοινοποιήσω άμεσα στο άρθρο, οπότε κάντε κλικ εδώ.

Στείλτε σε έναν αγαπημένο σας άνθρωπο ένα όμορφο μήνυμα. Πείτε του ένα “σ’αγαπώ”. Είναι κάτι που ίσως να μην περιμένει, και δυστυχώς δε λέμε συχνά. Δημιουργήστε αναμνήσεις που δύσκολα θα φθαρούν.

Until next time.