«Με εμπιστεύεσαι;», «Πρέπει να με εμπιστευτείς», «Σε εμπιστεύομαι!».
Αυτές είναι μερικές από τις αμέτρητες φράσεις που παρουσιάζονται άμεσα με λόγια ή έμμεσα με πράξεις και στις οποίες χρησιμοποιείται η έννοια της εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη έχει μια σταθερή και διαχρονική έννοια σε όλες τις κοινωνίες και τους πολιτισμούς και προωθεί την πράξη της συνεργασίας. Η αξία της εμπιστοσύνης μπορεί να γεννήθηκε την ίδια στιγμή με τους ανθρώπους ή υπήρχε από πριν, αλλά σίγουρα υπάρχει μέχρι σήμερα, εκατομμύρια χρόνια αργότερα.
Στο βιβλίο της Γένεσης προβάλλεται πιθανώς για πρώτη φορά η έννοια της εμπιστοσύνης: «Πήρε, λοιπόν, ο Κύριος ο Θεός τον άνθρωπο και τον έβαλε μέσα στον κήπο της Εδέμ για να τον καλλιεργεί και να τον προσέχει. Του έδωσε αυτήν την εντολή: «Απ’ όλα τα δέντρα του κήπου μπορείς να τρως. {…}» [Γένεση 2:15-17]. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως τυφλά εμπιστευμένος από τον Δημιουργό του, καθώς ο Θεός ανοίγει τις πόρτες του σπιτιού Του. Με αυτόν τον τρόπο εκφράζεται η ανιδιοτελής προσφορά του Κυρίου, καθώς δεν αποκτά κανένα υλικό όφελος από το δημιούργημά Του, εκτός από την ηθική ικανοποίηση ότι έχτισε κάτι μοναδικό, ανεπανάληπτο και έλλογο, αφού ο άνθρωπος είχε ικανότητα σκέψης και αντίληψης. Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο και το δικαίωμα να καλλιεργεί το σπίτι Του, με το καθήκον να το φροντίζει. Αυτό έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να λάβει τα απαραίτητα υλικά για την επιβίωσή του. Επομένως, ο Κύριος εμπιστεύτηκε στον άνθρωπο όλα όσα δημιουργούσε τόσον καιρό, χωρίς να τον αμφισβητεί ή να τον φοβάται.
Σήμερα, όμως, ένα τέτοιο ποσοστό εμπιστοσύνης φαίνεται απίστευτο για τις εγωκεντρικές και εγωιστικές κοινωνίες στις οποίες ζούμε. Φυσικά υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις όπου μπορούμε να δούμε ένα μικρό ποσοστό εμπιστοσύνης. Το ένα είναι το γεγονός ότι ζούμε σε μια Δημοκρατική χώρα και ως εκ τούτου εμπιστευόμαστε κάποιους να μας κυβερνήσουν. Ομοίως, μας εμπιστεύονται δίνοντάς μας ελευθερία πράξης και βούλησης. Κυριαρχεί όμως ο φόβος όλων των συνανθρώπων, ανεξάρτητα από το αν είναι γείτονες, φίλοι ή συγγενείς. Αν υπήρχε μεγαλύτερος βαθμός εμπιστοσύνης στις σημερινές χώρες, η αλληλεγγύη θα αυξανόταν και ένα κύμα αγάπης και συμπόνιας θα εξαπλωνόταν, περιορίζοντας την πρωτοκαθεδρία λίγων πλουσίων και υψηλόβαθμων ανθρώπων και εξυψώνοντας τους κατώτερους. Ίσως, έτσι, η ανάπτυξη της κοινωνίας να ήταν πιο θεμελιώδης, βασισμένη στο σύνολο και όχι στο άτομο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η αρχική έννοια της πλήρους εμπιστοσύνης θα μπορούσε να υπάρχει ακόμα και σήμερα, χωρίς να έχει αλλοιωθεί για να καλύψει ανάξιες πράξεις, όπως το ψέμα και η υποκρισία.
Αν και σήμερα η έννοια της εμπιστοσύνης γίνεται αντιληπτή σε μερικές στενές σχέσεις, σίγουρα δεν υπάρχει μεταξύ ανθρώπου και συνανθρώπου. Ο Θεός δίδαξε την ανιδιοτελή πλευρά της εμπιστοσύνης, την οποία βίωσε ο άνθρωπος, ωστόσο, απρόθυμα απομακρυνόμαστε από τον συνάνθρωπό μας, άρα και τον Κύριο. Αυτή η στάση πρέπει να αλλάξει. Μπορεί πραγματικά να αλλάξει, ξεκινώντας και αναδιανέμοντας σταδιακά σε «7 ημέρες» το τίποτα που έχουμε σε έναν νέο και αξιόπιστο κόσμο.
